Zosia ostatnio ma gorszy czas. O wszystko się awanturuje, nie chce chodzić do przedszkola:-( Codziennie rano są o to  awantury.
Ostatnio Zosia się obraziła i wybiegła z domu, myślałam, że czeka przed blokiem, ale jej nie było.
Biegłam za nią drogą, by nie wpadła na ulice…za późno..pisk opon…i Zosia stojąca na środku drogi…tym razem nic się nie stało, na szczęście w pobliżu domu nie jeździ wiele samochodów…ale mogło się zakończyć tragedią…Przy Zosi trzeba mieć oczy dookoła głowy, jest kompletnie nieprzewidywalna…Nigdy nie wiadomo co jej strzeli do tej rudej główki…wszystko musi być zamknięte pod klucz, bo nigdy nie wiem czy nie przyjdzie jej do głowy pomysł by spróbować jak smakuje domestos…ostatnio wypiła pół butelki do płukania jamy ustnej…albo wywaliła zawartość całej szafy i chował się w stercie ubrań… wiecznie coś.

Zosia generuje wokół swojej osoby wiecznie bałagan, potem wpada w histerie bo nie może nic znaleźć. Zjada rzeczy niejadalne, oblizuje wszystko, w domu to nie problem, ale oblizywanie słupa ogłoszeniowego w centrum miasta to nie ciekawy pomysł. No i wiecznie obwąchuje, zwłaszcza ludzi na przystankach autobusowym.
Ostatnio poturbowała kolegę, tylko dlatego że w jej ocenie ja zdenerwował bo ” śmierdział”. I jak tu ludziom tłumaczyć, że czasem zbyt intensywny zapach doprowadza Zosie do szału, ze wtedy nad sobą nie panuje?

Ostatnio Zosia znalazła nowe hobby (poza rzecz jasna Ben 10), zbiera po domu martwe owady i wyrywa im nogi, skrzydełka, a zdarza się, że po sekcji zwłok we własnym wykonaniu zjada wszystko…eh…

Kiedy Zosia przestała mówić i zamilkła na prawie 1,5 roku, modliłam się by kiedykolwiek usłyszeć z jej ust choćby jedno słowo… teraz bywa, że wolałabym by czasem zamilkła..zwłaszcza kiedy serwuje cięte komentarze wobec obcych jej osób…

Oj Czesiu mój kochany, zjadacz robali i innych paskudztw:-)
Ostatnio kazała mi kupić bandaże w aptece, bo wymyśliła sobie, ze chce się przebrać za mumie. Oj kocha wiązanie, pętanie i unieruchamianie, gdyby miał o jakieś 15 lat więcej podejrzewałabym u niej skłonności sado-maso lub inne perwersje heheheh:-)

W ramach zacieśniania więzi rodzinnych postanowiliśmy zapisać się cała rodzinką do Bractwa Rycerskiego:-) Dziewczynki uwielbiają wszystko co związane z dawnymi czasami. Zosia nam oznajmiła, że ona wstąpi jako muszkieterka heheheh.
“Bielskia Drużyna Najemnej “Svantevit”, zrzesza pasjonatów wczesnośredniowiecznej historii Europy. Początki  Drużyny sięgają roku 2002, kiedy to w głowach kilku osób powstała myśl o przekształceniu swoich zainteresowań historycznych w działalność rekonstrukcyjną.
Od tego czasu uczestniczą w największych festiwalach historycznych oraz organizują liczne pokazy mające na celu zaprezentowanie ówczesnego życia oraz zwiększenie świadomości i wiedzy historycznej. Są jedną z najliczniejszych grup rekonstrukcyjnych w Polsce. W ich szeregach są wojownicy oraz rzemieślnicy, których wyroby są znane i cenione wśród innych Drużyn. Dzieci w grupie jeszcze nie mają, więc może moje dziewczynki będą jako pierwsze. W drużynie są również kobiety, wiec i dla mnie znajdzie się tam miejsce. Choć osobiście wolałabym przywdziać zbroje, niż ganiać w niewieściej kiecce z wiankiem na głowie hahahah. No ostatecznie mogę wcielić się w role znachorki, i będę ważyć mikstury hahahah.
Marcin z uwagi na poważną kontuzje kolana raczej też z szabelka nie pobiega, ale może być np. chorążym…czy kimś w tym rodzaju
To wspaniała zabawa a przy okazji dziewczynki będę miały możliwość zakosztowania historii naszych przodków w praktyce:-)

Babci Gosi udało sie zebrać fundusze na wydanie książki, teraz dajmy szanse Tomkowi:-)

Wiecej o projekcie :

http://polakpotrafi.pl/projekt/hycel

Już niedługo dzień dziecka, chcielibyśmy spełnić przynajmniej część marzeń Zosi i móc kupić zegarek Ben 10 i pościel Ben 10.
Jeśli ktoś z czytelników może nam pomóc spełnić te marzenia będziemy bardzo wdzięczni.

Pościel – koszt 80 zł

Zegarek z projektorem – koszt 80 zł

Może uda nam się uzbierać pieniążki na wymarzone upominki dla Zosi.

Jesli ktoś ma możliwość dorzucić się do Zosiowego prezentu podaję konto:

Fundacja Dzieciom “SAWANTI”
ul. Wyzwolenia 31
43-365 Wilkowice

nr konta:  82 1050 1070 1000 0023 6041 7782
                      

w treść przelewu prosimy wpisać : 
 “darowizna na rzecz Zofii Jakubiec”

Może Zosia razem z Ben 10 pod postacią kosmitów obronią świat przed złem???

Za oknem wiosna w pełni, ale nie potrafię się nią w pełni cieszyć.
Ciągle zaciśnięty żołądek, co będzie dalej? Jak długo będę musiała liczyć każdy grosik? Jak długo będę musiała swoim dzieciakom odmawiać wszystkiego?
Kiedy uzbieram na łózko i biurko dla Zosi? A przecież za chwile będzie trzeba kupić plecek, piórnik, kapcie, strój do gimnastyki i masę innych rzeczy do szkoły dla Zosi. Refundacja za książki przysługuje tylko dzieciom niewidzącym i głęboko upośledzonym, więc jeszcze dochodzą koszty książek, przynajmniej 400 zł. Jeszcze Oliwce trzeba kupić nowe książki i wyszykować do 2 klasy…

Ciągle rozważam powrót do pracy, przynajmniej na pół etatu, tyle ze to żadne rozwiązanie. Zarobie nie więcej nić 800 zł, z których pewnie całość będę musiała przeznaczyć na terapeutkę, która zamiast mnie będzie realizować program terapeutyczny. Przygotowanie terapeutki do pracy z Zosią to kwestia minimum paru tygodni.
Oszczędzamy na wszystkim co się da, ale i tak ciągle brakuje.
Wczoraj przyszli hydraulicy by wymienić rury w ubikacji. Poprzedni właściciel mieszkania, jakoś nie przewidział, że powinien być stały dostęp do rur, wszystko jest obłożone kaflami na stałe. Nie mamy innego wyjścia jak skuć połowę ubikacji, by hydraulik dostał się do rur. Kolejny nieprzewidziany wydatek, cóż będzie jak będzie, nie stać nas na remont i położenie nowych kafelków.
Żeby tego było mało, hydraulik zapowiedział, że lada moment będą wymieniać rury w pionie. I zaś poprzedni właściciel zabłysł, wszystko jest zabudowane na stałe, czeka nas kucie całej łazienki, bo zrobił jakieś obejścia i trzeba skuć  całe ściany do gołego.

Czasem chce mi się wyć, sprzedać w cholerę mieszkanie kupić za to jakieś duże auto z przyczepa kempingową i pojechać w świat… ale są dzieci, szkoła… i jest AUTYZM…

Przed nami ostatni miesiąc specjalistycznych usług opiekuńczych, puszczamy Zosię na szerokie wody. Do przedszkola będzie chodziła jeszcze tylko w maju,  czerwcu asystentki będą przychodziły do naszego domu. Oj trudne to będzie rozstanie. Pani Ela i pani Iwonka asystowały Zosi ponad 3 lata. Były jej ulubionymi ciociami:-) Potrafiły sobie wspaniale Zosie podporządkować, przy nich Zosia chodziła jak w zegareczku, choć z czasem i one związały się emocjonalnie z Zosią. Razem z nią świętowały sukcesy i “opłakiwały” porażki. Dzięki ich obecności w przedszkolu byłam w 100% spokojna o Zosię. Dbały o to, by Zosia jak najwięcej skorzystała z uczestnictwa w życiu przedszkola.
Oj ciężko się będzie żegnać…jak ja mam im podziękować? Jakich słów użyć by wyrazić moja ogromną wdzięczność za te ostatnie 3 lata? Oj łzy się poleją na pewno…

W czerwcu wybieram się na kolejne szkolenie. Ty razem: “KOMUNIKACJA DROGĄ DO POZNAWANIA I ROZWOJU”
“Marzeniem każdego z rodziców dziecka ze spektrum autyzmu jest by zaczęło mówić i komunikować się z otoczeniem. Dla specjalistów ten aspekt terapii też jest szczególnie ważny i często stanowi istotny miernik postępów dziecka. Szkolenie ma na celu nauczenie uczestników technik wspierania komunikacji u osób ze spektrum autyzmu oraz podstaw teoretycznych rozwoju komunikacji człowieka. Systemy alternatywnej i wspomagającej komunikacji pozwalają osobom ze spektrum autyzmu skutecznie porozumiewać się              z otoczeniem na wielu płaszczyznach. Techniki te polecane są zarówno osobom niemówiącym, jak i posługującym się mową werbalną. Wieloletnie doświadczenia prowadzenia terapii, poparte badaniami klinicznymi pozwalają jednoznacznie stwierdzić liczne korzyści z wprowadzania takich form komunikacji. Wśród nich dominują takie jak zapobieganie wtórnej niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeniom emocjonalnym oraz rozwijanie kompetencji społecznych. Najważniejszą korzyścią jest jednak udowodniony związek między rozwojem komunikacji a pojawianiem się funkcjonalnej mowy werbalnej. Dzięki systemowi warsztatów, prezentacjom popartym materiałami wideo oraz okazji do dyskusji, uczestnicy nabędą kompetencje w zakresie rozwijania komunikacji u dzieci z autyzmem na wielu poziomach; od fazy imperatywnej, po zaawansowaną deklaratywną, mowę dialogową i narrację.”

To taki mój kolejny krok do okiełznania autyzmu. Im więcej będę wiedziała, tym lepiej będę mogła pomóc Zosi.
A pomagać będę tak długo, dopóki mój łepek nie posiwieje kompletnie (wiele mu już nie brakuje hehehe), dopóki będę stać o własnych siłach (chociaż na siedząco też mogę Czesinka wspierać hihihi).
Dopóki Zosia nie powie: “Mamo, wyluzuj, już sama sobie dam radę!”

A tak jeszcze wracając do majówki…
zapraszam:

http://www.pomagamykubie.com/?p=563

A co u nas?
A u nas w zasadzie wszystko w porządku. Długi weekend dobiega końca, ale to dobrze, bo mnie męczy zbyt długi odpoczynek hahahah:-)
Czesiu, jak to Czesiu ma swoje pomysły na życie. Ostatnio obraziła się na buty i za wszelka cenę chce wychodzić na dwór na bosaka, lub w skarpetkach. Tradycyjnie nie chce ubierać letnich ubrań, krótkich spodenek i bluzeczek na ramiączka, ręce musi mieć całe zakryte, nogi też. Nieźle musimy się nagimnastykować by ubrać jej sukienkę czy coś lżejszego.
Co raz częściej dochodzi do pyskówek. Kiedyś po prostu wrzeszczała, kiedy coś nie było po jej myśli, teraz rzuca takim mięsem, że aż głowa siwieje. Tak się czasem zastanawiam skąd ona bierze taki repertuar, w domu bardzo uważamy na używany język, zwłaszcza ten szpetny język, bo Czesiu szybko łapie w mig.

Wczoraj otworzyliśmy sezon rowerowy i jak na złość gdzieś nam zjadło pompkę do rowerka. Oliwki opony były ok, ale Zośki totalne flaki. Znajomy miał nam podrzucić pompkę dopiero wieczorem, Zosia mało szału nie dostała, wrzeszczała jak by coś ją nawiedziło. Nie pomogły tłumaczenia, wyjaśnienia, Zosia nie potrafiła zrozumieć, że czasem trzeba zaczekać, że nie można mieć wszystkiego na pstryknięcie palca. No i tradycyjnie poleciała litania : “przestańcie mnie wkur…wiać! jesteś głupia! co ty sobie wyobrażasz! pierdo…ny rower i pompka też!!!”.
Kiedy Zosia jest w taki szale czuję się kompletnie bezradna, bo wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała to doleje tylko oliwy do ognia…

Autyzm…

Ostatnio byłam świadkiem dość przykrej sytuacji. Zosia kiedy biega, traktuje wszystko i wszystkich jak tor przeszkód. Jeśli stanie jej jakieś dziecko na drodze odpycha je i biegnie dalej. Ostatnio stanęła jej na drodze drodze dziewczynka, miała ok 3 lat. Reakcja mamy dziewczynki była natychmiastowa, najpierw zmierzyła mnie wzrokiem jakby chciała mnie zabić, a potem skarciła Zosię mówiąc: “Dlaczego ją popchnęłaś! Nie widzisz, że jest młodsza! jesteś niegrzeczna!”.
No i cóż…reakcja mamy, choć nieco przesadzona, była naturalną. Pewnie tak samo bym zareagowała gdyby jakieś inne dziecko popchnęło moje.
Nie wchodziłam w szczegóły, przeprosiłam, po raz tysięczny wyjaśnlam Zosi, że musi uważać kiedy biega. Ale to i tak jak grochem o ścianę…
Często aspołeczne zachowania naszych autystycznych dzieci są postrzegane jako objaw złego wychowania. Niestety tak to wygląda z zewnątrz…

Zosia ostatnio ma manię owijania się Wiąże sobie nogi ręce, sznurkami, wstążkami, robi to tak mocno, że ledwo jej krew dopływa do kończyn.
Dziś sobie zawiązała na szyi pasek od szlafroka. Wpadła do pokoju oznajmiając: “mamo! tato! zobaczcie jakie sobie piękne korale zrobiłam!”. Fakt korale z sznurka cudne, ale buzia Zosi była w kolorze purpurowym… musieliśmy migiem rozwiązać węzeł, bo by się chyba udusiła Zosia ciągle poszukuje stymulacji czucia głębokiego i stąd takie eksperymenty. Ostatnio do spania ubiera rajtuzy, bo lubi jak coś mocno oplata skórę nóżek.
I tak wiecznie coś…

“Jedziemy w górę mapy, morze jest na północy
A z nami leci ziemia jak wystrzelona z procy
Wiem, że ty do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę
Nie mogę odpowiedzieć, przy drodze drzewa liczę

Śledzę jak kabli linie zbliżają się do siebie
A potem oddalają na zachmurzonym niebie
Zaparowane szyby, palcami po nich piszę
A ty coś do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę

W krainie nigdzie-nigdzie zaplątany sam w sobie
Trochę egoistycznie siedzę i nic nie robię
Ciało jest obecne, grzeczne i na kanapie
Duch wolny się wyrywa i hula razem z wiatrem

Krzyczysz, że chowam się przed tobą i jestem skryty
Lub chcąc być blisko ze mną solidarnie milczysz
Kochając i się złoszcząc znosisz to cierpliwie
Ja też cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie

Wiem o tym wszystkim, ty chyba też wiesz
I choć nie płaczę przy tobie, coś między nami jest
Uśmiecham się do siebie trochę tajemniczy
Znów pytasz o czym myślę, odpowiadam że o niczym

Hej hej na pierwszy rzut oka
Hej hej nie widać, że kocham
Hej hej na pierwszy rzut oka
Nie widać, że cię kocham…”

Hasło które otrzymacie na maila, można zmienić edytując swój profil ( w górnym prawym rogu ekranu).

Mamy wyjątkowe szczęście, bo stronę Zosi w ciągu ostatnich prawie 5 lat odwiedziło wielu filantropów:-) Wielu ludzi nie szczędziło grosza, pomagali na ile mogli, często rezygnując przy tym z jakiejś prywatnej przyjemności na rzecz choćby dodatkowej godziny terapii dla Zosi.
Często w komentarzach do wpisów gratulujecie nam rodzicom, Zosi, tych wszystkich sukcesów jakie osiągnęła. Tak po prawdzie powinniście te gratulacje złożyć samym sobie – mowa tu o małych i większych filantropach Zosi:-) To wasza zasługa, że Zosia pokonała już tak wiele barier. Bez was, nawet gdybyśmy stanęli na głowie, nie osiągnęlibyśmy nawet połowy tego co mamy dziś.

Wracając do fundacji i 1%. Tak po prawdzie to duże korporacyjne fundacje z jednej strony robią coś niesamowitego, wspaniałego, a z drugiej strony coraz ciaśniej zaciskają węzeł na szyjach wielu Polaków.
Budują szpitale, otwierają oddziały onkologiczne, remontują oddziały intensywnej terapii – wspaniale, ale czy takimi działaniami nie dają ciągłego przyzwolenia na to by nasze Państwo (rząd) nadal siedział z założonymi rękami?
Czy aby to właśnie nie do Państwa należy obowiązek budowania szpitali i remontowanie starych, czy nie do Państwa należy zapewnienie chorym rehabilitacji, leczenia, refundacji leków itd.?
Więc jak możemy sobie pozwolić na klasyczną filantropię – wspieranie sztuki, teatru, uzdolnionej młodzieży itd. – skoro codziennie musimy odwalać robotę za naszych parlamentarzystów, którzy siedzą w sejmie i pierdzą w stołki – o ile siedzą, bo czasem jak się okazuje na posiedzeniach bywa garstka posłów a sejm zionie pustkami heheheh:-)

Jest źle i niestety będzie jeszcze gorzej…
Ostatnio Oliwka zapytała mnie: ” mamo a co to jest patriotyzm? “.
Więc jej zacytowałam : “to postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar; pełna gotowość do jej obrony, w każdej chwili. Charakteryzuje się też przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste, a także gotowością do pracy dla jej dobra i w razie potrzeby poświęcenia dla niej własnego zdrowia lub życia. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. Patriotyzm oparty jest na poczuciu więzi społecznej, wspólnoty kulturowej oraz solidarności z własnym narodem i społecznością.”
Szkoda tylko, że jestem przekonana, że taka postawa to jakaś zamierzchła przeszłość i nie ma nic wspólnego z tym co się dzieje obecnie w Polsce.
Obywatel traktowany jest jak śmieć, o wszystko musi walczyć jak lew.
Więc czego mamy bronić, za co ewentualnie narażać własne życie???
Za mit? Piękny mit o kraju mlekiem i miodem płynącym???
Ludzie narzekają na komunizm czy socjalizm, że tak bardzo źle było. Ale wtedy każdy kto chciał pracować to tę prace miał, rodziny co roku wyjeżdżały na wczasy, dzieci na kolonie, nie było cyrku ze szkołami i przedszkolami. Mimo różnych negatywnych aspektów, człowiek czuł, że Polska jest dla niego a nie on dla Polski.

Ojczyzna to mój dom, 4 ściany, mąż, dzieci, nasi przyjaciele, najbliższa rodzina – to jest moja ojczyzna i z nią się identyfikuję, za nią bym oddała zdrowie i życie, z nią czuję się związana społecznie, kulturowo – to taka moja mała ojczyzna, do której zapraszam wszystkich ludzi o otwartych sercach i umysłach…Nie ważne jaki jest twój statut społeczny, nie ważne jakiego jesteś wyznania, ważne jest tylko to czy choć trochę zostało w tobie człowieczeństwa…

Uprzejmie informuję, że z dniem dzisiejszym nasz kochany Czesinek został uczennicą klasy 1B w szkole integracyjnej numer 6 w Bielsku-Białej.

Od 1 wrzenia rozpoczyna naukę w szkole podstawowej:-)

Serdeczni dziękujemy Pani Dyrektor szkoły, że dała szanse naszej córeczce na naukę w jednej z najlepszych szkół w Bielsku.

A ja… a ja..cóż… jestem w tej chwili najszczęśliwszą mamą pod słońcem!!!!!

W ciągu najbliższego roku będziemy pracować nad:
- rozwijaniem umiejętności narracyjnych
- rozwijaniem mowy deklaratywnej
- tworzeniem spójnych wypowiedzi
- rozwijaniem Teorii Umysłu
- rozumieniem zaimków przysłownych i wskazujących
- rozwijaniem kompetencji dialogowych
- niwelowaniem agramatyzmów
- rozwijaniem rozumienia dwuznaczności
- rozwijaniem rozumienia humoru sytuacyjnego
- dystansem społecznym
- społecznym komunikowaniem potrzeb
- edukacja emocjonalną
- niwelowaniem omnipotecji
- rozwojem tożsamości
- pamięcią proceduralną
- rozwijaniem centralnej koherencji

JUTRO WYNIKI REKRUTACJI W SZKOLE!!!!
JUTRO WSZYSTKO BĘDZIE JASNE!!!!
Z NERWÓW CHYBA DZIŚ NIE ZMRUŻĘ OKA….
OBY DO JUTRA…

Boże mój, żeby tylko Zosia się dostała…szkoła tak wiele ma dla niej do zaoferowanie..zajęcia z logopedą, pedagogiem specjalnym, SI, biofeetback, psychologiem, basen…darmowe książki, darmowy dowóz do szkoły, darmowe wyżywienie…JA CHYBA ŚNIĘ!!!!

Wyniki rekrutacji za tydzień…do tego czasu chyba poobgryzam wszystkie paznokcie nie tylko u rak ale i u nóg…TRZYMAJCIE KCIUKI!!!!

Oto jedna z instrukcji, jakie winien wziąć sobie do serca „prawdziwy chrześcijanin”: „Kiedy nadchodzi czas, aby użyć rózgi, weź głęboki oddech, uspokój się i pomódl na przykład takimi słowami: »Panie, niech te razy będą błogosławieństwem dla mojego dziecka. Oczyść go ze złego humoru i buntu. Pomóż mi właściwie zastąpić Ciebie w tym karceniu«”.

I dalej: „Nie spiesz się ani nie podnoś głosu. Dziecko powinno spodziewać się rózgi po twoim całkowitym opanowaniu (…) Nigdy nie nagradzaj SPÓŹNIONEGO POSŁUSZEŃSTWA darowaniem kary. A jeśli wszystko inne zawiedzie, nie ciągnij dziecka na siłę do miejsca oczyszczenia (…) Jeśli jednak dopiero zaczynasz ćwiczyć zbuntowane dziecko, które stara się uciec przed dyscypliną (…) musisz je unieruchomić. Jeśli zostaniesz zmuszony, by je docisnąć własnym ciężarem do podłogi, zrób to”.

Mądra miłość?

To tylko jeden z wielu podobnych cytatów, pochodzących z wydanej przez chrześcijańską Oficynę Wydawniczą VOCATIO książki „Jak trenować dziecko”. Autorzy to znane małżeństwo Amerykanów: Debi i Michael Pearl, którzy – z pomocą cytatów ze Starego Testamentu – od lat propagują model wychowania oparty na cielesnym karceniu przy użyciu rózgi.

Wydana w 2010 r. w Polsce książka, mimo trwających od jakiegoś czasu protestów i wywołanego nimi złożenia przez Rzecznika Praw Dziecka zawiadomienia do prokuratury, jeszcze w ubiegłym tygodniu była dostępna w największych księgarniach. Można w nich było nabyć również wydaną przez VOCATIO „Mądrą miłość” Betty N. Chase, także zawierającą wytyczne, w jaki sposób bić dzieci.

– Zawiadomienie w związku z jej propagowaniem złożyliśmy do prokuratury jeszcze w ubiegłym roku – mówi o „Mądrej miłości” Jakub Śpiewak, założyciel fundacji KidProtect. – Przedtem skontaktowaliśmy się z wydawnictwem, bo sądziliśmy, że być może ktoś podjął decyzję o publikacji nieświadomie. Na pytanie, czy wiedzą, że treści książki podżegają do łamania prawa, pani z wydawnictwa odpowiedziała, że książka nie zostanie wycofana, chyba że taką decyzję podejmie sąd.

I choć wydawnictwo, wycofując przed kilkoma dniami obie pozycje z obiegu, na decyzję sądu jednak nie zaczekało, z wydanego przez nie oświadczenia można wnioskować (przedstawiciele VOCATIO nie rozmawiają z mediami; pytania skierowane przez „TP” pozostały bez odpowiedzi), że decyzja to efekt obawy przed sankcjami karnymi, a także pokłosie społecznej presji, jaka nasiliła się w ostatnich dniach, po zainicjowanej przez Annę Golus – autorkę kampanii „Kocham. Nie daję klapsów” – akcji „Zdejmijmy instrukcje bicia dzieci z półek księgarni!”.

„Zarzuty stawiane tym książkom nie odpowiadają faktycznemu ich przesłaniu, którym jest mądre i świadome wychowanie dzieci w miłości i dyscyplinie, o jakiej mówi Pismo Święte – napisał m.in. wydawca Piotr Wacławik. – Biblijne nauczanie jest w tej mierze jednoznaczne: dzieci powinny być nie tylko wychowywane z miłością w poszanowaniu Bożych zasad, Bożej moralności, właściwych granic, ale i właściwie przygotowane przez trening, by osiągać stawiane im cele wychowawcze. Trening ma kluczowe znaczenie w osiąganiu celów, tak jak to ma miejsce choćby w szkoleniu sportowców, lekarzy, policjantów czy sędziów. Biblijne zasady nauczania dzieci samokontroli i samodyscypliny (zwane w języku biblijnym karceniem) nie mają nic wspólnego z powszechnie rozumianym karaniem”.

Oświadczenie Oficyny pokrywa się z ogólnym wydźwiękiem książki „Jak trenować dziecko”, której autorzy – zalecając fizyczne kary – zaznaczają jednocześnie sprzeciw wobec stosowania kar pod wpływem złości. Piszą nawet: „Wprowadzając działania dyscyplinujące, niektórzy ludzie bardzo łatwo popadają w przesadę i zaczynają dręczyć swoje dzieci. Szczególnie wtedy, gdy nie pojmują różnicy pomiędzy przychylnym, zaplanowanym treningiem a surowym impulsywnym karaniem”.

Przykłady „przychylnego, zaplanowanego treningu” można w książce Pearlów znaleźć niemal na każdej stronie. Poza biciem rózgą, unieruchamianiem, przyciskaniem do podłogi, jest to np. pociąganie małego dziecka (gryzącego matkę podczas karmienia piersią) za włosy („w przypadku dzieci niemających jeszcze włosów trzeba znaleźć inny sposób”), a także razy elastyczną linijką po rękach.

Podobne treści nie ograniczają się do dwóch wycofanych z obiegu książek Oficyny VOCATIO. Jak mówi Anna Golus, również publikacje pozostające na rynku nawołują do przemocy: bicia drewnianą łyżką („I kto tu rządzi” Oficyny VOCATIO), rózgą („Wychowanie dziecka według Pisma Świętego” Richarda Fugate’a, Wydawnictwo Pojednanie) czy kijkiem („Klucz do serca twojego dziecka”, Gary Smalley, Pojednanie).

„Niektóre dzieci mają bardzo wrażliwą skórę, na której bardzo łatwo pojawiają się pręgi. Rodzice nie powinni przesadnie troszczyć się, jeżeli takie drobne obrażenia będą miały miejsce w rezultacie stosowania kary cielesnej (…) Rodzice powinni jednak uważać, aby stosowanie rózgi nie było przesadne i żeby wielkość rózgi była rozsądna. Wywołanie pręg na ciele dziecka nie jest celem kary cielesnej, lecz rodzice powinni realistycznie spodziewać się, że będzie to konieczny produkt uboczny buntu” – czytamy m.in. w „Wychowaniu dziecka według Pisma Świętego” (cytat za artykułem Anny Golus, opublikowanym na stronach akcji „Kocham. Nie daję klapsów” – www.stopklapsom.pl), książce dostępnej nadal w wybranych księgarniach internetowych, choćby w reklamującej „największy wybór literatury chrześcijańskiej w Polsce” witrynie JACK.pl.

Andrzej Gandecki z wydawnictwa Pojednanie w krótkiej rozmowie telefonicznej z „Tygodnikiem” odmówił komentarza na temat zawartości książek, które opublikował.

Bicie a sprawa polska

Choć wymieniane książki to prace zagranicznych autorów związanych ze wspólnotami protestanckimi, trudno oprzeć się wrażeniu, że trafiły w Polsce na podatny grunt. Jeszcze w 2011 r. 36 proc. Polaków uważało, że „tzw. lanie jeszcze nikomu specjalnie nie zaszkodziło”, 69 proc. sądziło, że są sytuacje, w których trzeba dziecku dać klapsa, a 21 proc. zgodziło się ze stwierdzeniem: „bicie dziecka jest w niektórych sytuacjach najbardziej skuteczną metodą wychowawczą” (badania OBOP na zlecenie Rzecznika Praw Dziecka).

Chociaż poziom akceptacji dla przemocy wobec dzieci w ostatnich latach nieznacznie spada (np. w porównaniu z podobnymi badaniami z lat 2005-08), trudno nie zauważyć, że ostatni pomiar OBOP-u został przeprowadzony już po wprowadzeniu nowelizacji ustawy o przemocy w rodzinie, która – wraz ze zmianami w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym – wprowadziła bezwzględny zakaz stosowania kar cielesnych (zakaz ten, choćby na poziomie Konstytucji, istniał już wcześniej, jednak stosowano pozaustawowy kontratyp obyczajowy, uznając „dopuszczalne granice” karcenia).

Dyskusja, jaka przetoczyła się przez media po wprowadzeniu nowego prawa w 2010 r., odżyła przy okazji ubiegłotygodniowego wycofania z obiegu książek VOCATIO. Wraz ze wszystkimi jej uproszczeniami, mitami i zaklęciami. Jak napisał w oświadczeniu szef wydawnictwa, „uchwalone nie tak dawno prawo nie potrafi dostrzec tych różnic (chodzi o wspomniane już rozróżnienie na karanie i „karcenie” – przyp. PW). Poprzez swoje sformułowania potępia wszystkie działania wychowawcze wobec dzieci, które noszą jakiekolwiek znamiona przymusu bezpośredniego. Na skutki nie trzeba będzie długo czekać. Tragiczne tego pokłosie widoczne jest już w Szwecji czy w Wielkiej Brytanii, gdzie rozpasana młodzież nie ma już żadnych granic, autorytetów, nie ma poszanowania dla struktur władzy ani dla praw innych ludzi” – napisał m.in. Piotr Wacławik, powołując się jednocześnie na zamieszczony w 2010 r. w „Gościu Niedzielnym” wywiad z Ruby Harrold-Claesson, prezesem Skandynawskiego Komitetu Praw Człowieka. „Projekt polskiej ustawy jest bardzo podobny do ustawy obowiązującej w Szwecji. Jeśli wejdzie w życie, otworzy puszkę z oskarżeniami wobec rodziców. Rodzice mogą być skazywani, a dzieci odbierane” – ostrzegała Claesson, zyskując półtora roku temu wielu zwolenników.

Co wiemy o funkcjonowaniu nowego prawa dzisiaj? Choćby to, że obawy o nadużywanie władzy pracowników socjalnych (mających jakoby z byle powodu odbierać dzieci rodzicom) czy ściganie rodziców „za klapsa” okazały się publicystyczną histerią: zamiast „modelu szwedzkiego” – to często używane, ale rzadko definiowane pojęcie odnosi się zapewne do świadomości społecznej, nie do systemu prawnego, który zakazuje bicia dzieci w wielu krajach europejskich – mamy nadal w Polsce dobrze ugruntowany „model polski”: z wysokim poziomem społecznej akceptacji dla przemocy i niechęcią do zgłaszania jej przypadków do organów ścigania.

– „Modelem szwedzkim” straszy się u nas w kontekście ewentualnych nadużyć – mówi Zuzanna Kloc, prawniczka Fundacji Dzieci Niczyje. – Po pierwsze jednak, pole do nadużyć istnieje w przypadku każdego przepisu. Po drugie to, co uchwaliła Polska, to tylko nadgonienie względem innych europejskich krajów, które przyjęły Konwencję o Prawach Dziecka i idący w ślad za nią bezwzględny zakaz stosowania kar cielesnych. Po trzecie wreszcie, ani z naszej praktyki, ani z doniesień medialnych nie wiemy nic o ewentualnych nadużyciach czy przypadkach skazania rodziców „za klapsa”.

„Modelowi szwedzkiemu” w debacie nad przemocą domową towarzyszyło (i towarzyszy nadal) pojęcie „bezstresowego wychowania”. To jego zwolennikami mają być niejako „z automatu” wszyscy przeciwnicy stosowania kar cielesnych.

„Według mnie, klaps wymierzony z miłością jest dopuszczalny i jest skuteczną metodą wychowawczą (…) Oczywiście kary fizyczne są skuteczne tylko do pewnego wieku, dopóki dziecko nie jest w stanie zrozumieć tego, czego wymaga rodzic (…) Rodzice, którzy preferują tzw. wychowanie bezstresowe, bez jakichkolwiek kar, bywają często wobec swoich dzieci bezradni” – mówił np. jeszcze przed wprowadzeniem nowego prawa tygodnikowi „Niedziela” ks. Andrzej Bafeltowski, pracujący z rodzinami wielodzietnymi we wspólnotach neokatechumenalnych (pod tekstem o skądinąd wyraźnym wydźwięku antyprzemocowym).

Ów duch uproszczonych podziałów powraca na kartach wycofanych z obiegu książek, choćby w poradniku „Jak trenować dziecko”. Oto wychowaniu w aurze posłuszeństwa, stawiania granic i odpowiedzialności (tu nieodzownym narzędziem jest rózga) przeciwstawione jest właśnie „wychowanie bezstresowe”.

– Zwalczanie przemocy wobec dzieci nie ma nic wspólnego z propagowaniem wychowania bez wymagań. Przeciwnie: chodzi o zaakcentowanie, że stawianie dziecku barier może się odbywać bez używania siły – zaznacza Anna Golus.

A Jakub Śpiewak dodaje: – Chodzi o prosty przekaz, że bicie jest szkodliwe, a jeszcze bardziej niebezpieczne jest kojarzenie przemocy z miłością. Znany mechanizm „bici biją” może być w ten sposób jeszcze pogłębiany, bo skoro bicie jest przedstawiane jako wyraz uczucia, to jeszcze łatwiej je zaakceptować.

Biblia to nie poradnik

Jak do problematyki stosowania kar cielesnych wobec dzieci ma się aspekt religijny? „Jak trenować dziecko”, a także inne, podobne książki pełne są odniesień do Starego Testamentu. „Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, kto kocha go – w porę go skarci” (Prz 13, 24) – to tylko jeden z cytatów, na które powołują się autorzy publikacji wydanej przez VOCATIO.

– Ten nurt interpretacyjny Biblii, polegający na dosłownym odczytywaniu jej treści, jest charakterystyczny dla niektórych wspólnot protestanckich – komentuje o. Paweł Kozacki, przeor krakowskich dominikanów, który na prośbę „TP” zapoznał się z obszernymi fragmentami książki Pearlów. – W tym nurcie Słowo Boże jest bezpośrednio odnoszone do różnych dziedzin życia, np. do biznesu czy wychowania. Potrafię zrozumieć, że istnieją takie sposoby odczytywania Starego Testamentu, jednak mnie bliższy jest odbiór biorący pod uwagę uwarunkowania kulturowe. Biblijne zdania cytowane w książce były pisane dwa, trzy tysiące lat temu, i sporo się od tego czasu zmieniło. Na zajęciach z biblistyki mówi się o tym już na początku seminarium: Biblia nie jest podręcznikiem do astronomii, geografii czy psychologii, ale dziełem, które ma pokazać drogę do zbawienia.

Na kulturowy aspekt powstawania Starego Testamentu, a także jego dzisiejszy odbiór zwraca również uwagę ks. Jacek Prusak, jezuita, członek redakcji „TP”, na którego wypowiedzi powołuje się wielu obrońców praw dziecka (linki do wywiadu dla portalu deon.pl, w którym mówił m.in., że „rózga nie jest dla chrześcijanina”, pojawiają się także na stronach internetowych poświęconych książkom VOCATIO).

– Czytając Biblię, musimy pamiętać o „zasadzie przystosowania”, której twórcą jest św. Augustyn – zauważa ks. Prusak. – Według niej objawienie było dostosowane do norm kulturowych ludzi, którzy je pierwsi otrzymali. Nie da się powiedzieć, że skoro coś jest w Starym Testamencie, to Pan Bóg to na pewno akceptuje. W Piśmie Świętym są przecież również fragmenty o kamienowaniu nieposłusznego syna. Poza tym pamiętajmy, że wszelkie normy trzeba odnosić do postawy samego Jezusa, i do tego, co mówił. A wskazywał na wielką wartość ochrony i przygarniania dzieci, nigdzie nie mówiąc o fizycznym ich karceniu.

Skąd zatem tak duża akceptacja dla przemocy wobec dzieci w katolickim kraju? Dlaczego dopuszczamy bicie jako metodę wychowawczą, a wśród praktykujących katolików akceptacja ta jest nawet większa niż w całej populacji (wskazują na to np. badania OBOP dla Fundacji Dzieci Niczyje z 2005 r.)?

– Nie łączyłbym tego bezpośrednio z religijnością, ale z charakterystycznym dla wielu osób wierzących konserwatywnym światopoglądem – mówi jezuita. – Motywem stosowania w Polsce kar cielesnych nie jest Stary Testament, bo mało kto go czyta i rozumie, ale raczej przekazywane z pokolenia na pokolenie wzorce wychowawcze.

Jednak, jak dodaje nasz redakcyjny kolega, z poglądów skrajnych, często ideologicznych, a z drugiej strony najłatwiejszych do zastosowania, bo niewymagających zaangażowania czasu rodzica („wychowanie bezstresowe” kontra filozofia „nie wychowasz, jak nie uderzysz”), wyłania się nurt nowego rodzicielstwa, który daje powody do optymizmu: – To postawa, wedle której dzieciom należy stawiać granice i uczyć odpowiedzialności, jednak bez odwoływania się do przemocy – mówi jezuita. – Jest ona coraz częstsza wśród ludzi młodszego pokolenia, w tym wierzących. Widać ją zresztą również w protestach przeciw głośnym publikacjom nawołującym do przemocy wobec dzieci.

Wychowanie bowiem to nie tresura, tylko nauczanie przez świadectwo. Oparte na empatii dorosłego, a nie jego władzy.”

/żródło: www.tygodnik.onet.pl/

Myślę, że ten artykuł skłania do wielu refleksji…
Ja doskonale pamiętam dzieciństwo…zwłaszcza bicie…i dlatego zanim urodziłam własne dzieci doskonale widziałam, że nigdy ich bić nie będę, bo to upokarza, uwłacza godności człowieka, a dziecko choć małe to też człowiek…

1. Jesteśmy zwolnieni z opłaty stałej, która w przypadku Zosi wynosiła by około 160 zł miesięcznie.

2. Za wyżywienie płacimy 100% odpłatności.

3. Za wyprawkę do przedszkola płacimy 100% odpłatności.

4. Za książki i podręczniki płacimy 100% odpłatności.

5. Za komitet rodzicielski płacimy 100% odpłatności (teoretycznie komitet jest nieobowiązkowy, ale tylko teoretyczni, bo jak rodzic nie zapłaci to jego dziecko nie otrzyma prezentu na gwiazdę, oraz będzie musiało ponosić dodatkowe koszty na wycieczkach związane z transportem)

6. Za asystenta płacimy 100% odpłatności – przedszkole nie partycypuje w kosztach  zatrudnienia asystenta.

Po odjęciu od tych prawie 63.000 zł, 2.880 zł (opłata stała za 18 miesięcy), zostaje 60.120,00 zł.
Tyle pozostało z 18 miesięcznego pobytu Zosi w przedszkolu (uczęszcza rok i 8 miesięcy). I tak się zastanawiam i zachodzę w głowę, gdzie się podziała reszta????

Ostatnio w gazecie wyborczej trafiłam na rozbrajający artykuł:
“(…)Na edukację np. dziecka niesłyszącego z budżetu państwa idzie prawie cztery razy więcej, a jeśli dziecko jest niepełnosprawne fizycznie – trzy razy więcej niż na dzieci w pełni sprawne. Najwyższa subwencja jest wyliczana na nauczanie dzieci z tzw. niepełnosprawnościami sprzężonymi, czyli kiedy mają kilka dolegliwości naraz, oraz na dzieci z autyzmem(…) – to prawie 10 razy więcej niż zwykła subwencja.

Problem polega na tym, że pieniądze dostaje z budżetu gmina – jako właściciel szkół i przedszkoli. Ale nie ma obowiązku przeznaczenia ich na konkretne dziecko. Taki jest bon oświatowy w Polsce – działa tylko częściowo. Pieniądze od państwa gminy przeznaczają na potrzeby oświaty ogólnie, nie idą one za uczniem do jego konkretnego przedszkola czy szkoły.”

I jeszcze fragment wypowiedzi mamy Adasia z zespołem Aspergera:

“Orzeczenie dostaliśmy już po zamknięciu rekrutacji. W naszym przedszkolu powiedzieli, że sobie nie poradzą, w grupie było 29 dzieci. W żadnym integracyjnym, które było między domem a pracą, nie było już miejsc. W jednym zaproponowali, żebyśmy dopłacali do terapii syna, bo pedagog już miała komplet dzieci. Za godzinę 80 zł. W innym dyrektorka unikała spotkania z nami przez miesiąc, a kiedy ją w końcu mąż złapał, powiedziała, że Adaś się nie nadaje.

Życzliwe przedszkolanki rodzice znaleźli w odległej dzielnicy. Jednak problem wrócił w zerówce. Adaś nie wytrzymywał zajęć, a przedszkolanka zaniedbywała 25-osobową grupę z jego powodu.

Wtedy rodzice zawalczyli o pieniądze z gminy. Musieli przekonywać urzędników jednej z warszawskich dzielnic, żeby przekazali przedszkolu choć część z ok. 45 tys. zł, które gmina dostała właśnie na Adasia. Urzędnicy tłumaczyli, że te pieniądze idą na papier toaletowy, na woźną, na malowanie szkół i przedszkoli.”

No czy to nie jest absurd???? Za pieniądze które powinny być przeznaczone na realizacje orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego miasto opłaca woźną i remontuje budynki szkolne i przedszkolne???

Papier toaletowy??? Nawet jakby z subwencji Zosiowej kupowali papier dla całego przedszkola, to jak rany za tyle pieniędzy to można by pół miasta wytapetować taka ilością papieru…

Niebawem Zosia idzie do szkoły, a za nią pomaszeruje z budżetu Państwa do naszego kochanego miasta przeszło 45.000 zł rocznie, i co? I pewnie to samo…papier toaletowy, woźne, szatniarki itd..

http://allegro.pl/tapczan-oskar-sprezyny-na-wymiar-1000tkanin-i2269092731.html

Jeśli ktoś z naszych czytelników ma możliwość nam pomóc przy zakupie tapczanika, to będziemy wdzięczni. Ziarnko do ziarnka i zbierze się miarka, może uda się uzbierać na ten tapczanik…
Pieniążki na ten cel można przekazać na:

Fundacja Dzieciom “SAWANTI”

ul. Wyzwolenia 31

43-365 Wilkowice
nr konta:  82 1050 1070 1000 0023 6041 7782
                     
w treść przelewu prosimy wpisać : 
“darowizna na rzecz Zofii Jakubiec”
Z góry dziękujemy za każdy dar serca!!!

Im bliżej szkoły tym większy stres…
Czy abym się nie pospieszyłam z tą szkołą???
Przecież Zosia ma obowiązek szkolny dopiero za rok…
Po ostatnim szkoleniu na jakim miałam okazję być, moje wątpliwości zostały rozwiane. Terapeuci podkreślali, że jeśli dziecko osiągnęło gotowość szkolną i mieści się w normie intelektualnej to nie ma przeciwwskazań by rozpocząć naukę w szkole. Kolejny rok w przedszkolu nie sprawi diametralnej poprawy w sferze emocjonalno-społecznej u Zosi, bo ona zawsze będzie kuleć i będzie plasować się zawsze poniżej wieku metrykalnego – taka natura autyzmu. Zosia gotowość szkolną osiągnęła w wieku niespełna 5,5 roku, wiec nie ma co odkładać szkoły tylko kuc żelazo póki gorące.
Nie mniej stresuję się ogromnie. Jak ten mój Czesio poradzi sobie sam w szkole???? Do tej pory zawsze miała asystenta, pomocną dłoń… Niby w szkole integracyjnej jest nauczyciel wspomagający, ale to nie to samo co asystent-cień. A co będzie jak się nie dostanie do szkoły integracyjnej? Jak sobie poradzi w grupie 30 dzieci w masowej szkole , gdzie jak wiadomo jest tylko jeden nauczyciel???
Nowe miejsce, nowe twarze, nowe zapachy, nowe barwy,  dla każdego autysty to niezła trauma…i mam świadomość, że łatwo nie będzie przynajmniej na początku. O naukę się nie martwię, bo Zosia jest zdolniacha i edukacyjnie więcej potrafi niż jej zdrowa 8 letnia siostra, niż przeciętny zdrowy 8 latek. Boje się jednak o problemy sensoryczne, że zbyt wiele na raz nałoży się rzeczy i Zosia sobie nie poradzi z natłokiem nowych bodźców sensorycznych…
Tyle lat walczyliśmy o to by Zosi czuła się do nas przywiązana, by odczuwała rozstania z nami, by okazywała emocje. I udało się, ale teraz ja sobie emocjonalnie nie radzę kiedy Czesinek ze łzami w oczach mówi “mamusiu, tatusiu, nie opuszczajcie mnie!”. Tak bardzo przezywa każde rozstanie, choćby wyjazd weekendowy do babci. W szkole będzie przez przynajmniej 5 godzin sama…samiutka… Serce się kraja, chyba przez pierwszy tydzień będę koczować pod szkołą, by w sytuacji dramatycznej wkroczyć do akcji. Nie chce by się na dzień dobry zraziła, bo będzie pozamiatane.
Po ostatnim castingu, Zosia bardzo płakała nie tylko z powodu rozstania z tatą. Kiedy wyszła zapłakana z sali gimnastycznej powiedziała:
“mamusiu, ja tak bardzo się starała, biegłam najszybciej jak potrafiłam, a nie dostałam żadnego pucharu:-((((“. W sali gimnastycznej były w gablotach wystawione trofea szkolne, Zosia była przekonana, że też taki dostanie.
I wiecie co? I dostanie!!! Obiecałam jej, że po pierwszym dniu spędzonym samodzielnie w szkole nie tyko dostanie puchar “Odważnej Dziewczynki”, ale nawet medal za samodzielność:-)))) Zosia uwielbia być nagradzana, wtedy bardziej się przykłada i stara:-))) Taki puchar można kupić na allegro za parę złotych, heheeh musi być tylko złoty hahah w sensie złotą farbą pomalowany i Czesio będzie w siódmym niebie!!!

I ostatnia sprawa, sprawa newslettera.
Po ostatnich problemach z serwerem szlag trafił całą listę mailingową.
Dlatego jeśli ktoś, chce nadal śledzić losy Czesia i otrzymywać wiadomości na skrzynkę mailową to musi się zapisać raz jeszcze.
Należy wpisać swój adres mailowy i zatwierdzić, a następnie kliknąć w link aktywacyjny jaki zostanie do was wysłany na skrzynkę mailową.

Newsletter znajduje się w menu po prawo pod wpisami blogowymi-)

Zosia okiem aparatu w wersji telemetrycznej

Niebawem wszystkie filmy z Zosią w roli głównej będą dostępne tylko za pośrednictwem jej strony.
Nie będzie można ich oglądać na stronie youtube’a, nie będzie można ich kopiować i powielać.
Dlaczego? Już wyjaśniam…
Otóż nie raz się zdarzyło, że ktoś wykorzystywał filmy z Zosią bez naszej zgody. Ostatnio dwa bardzo znane portale psychologiczne umieściły filmy z Zosią i nie było by w tym nic złego gdyby nie fakt, że pozmieniali tytuły i interpretację filmów na własne potrzeby, nie mówiąc już o braku naszej zgody.
Nie pokusili się nawet by podać źródło informacji z którego korzystali.

No i tyle w kwestii wyjaśnień:-)
Strona Zosi jest i będzie, i choć zapewne wielu to nie na rękę, cóż…jeszcze się taki nie urodził co by wszystkim dogodził:-)

A ja, jak kochana nasz babcia Gosia, będę darła się na całe ryło, gdy zderzę się z niesprawiedliwością. Będę wołała o pomstę do nieba w imieniu tych, którym zabrakło już tchu, by samemu krzyczeć.

Babciu Gosiu!!!! Też sobie sprawiłam pilotkę, a co?!! Na swój baniaczek naciągnęłam, troszkę ciśnie, ale co tam – w imię wyższych wartości warto przecierpieć hahahah, Twój zięć osobisty już “komara” odpalił, jesteśmy zwarci i gotowi!!!! Welcome tu Jaskiniowo city:-))))))

No i tak zasuwamy od świtu po późne godziny nocne, gdzieś po drodze terapia naszych dzieci, sprzątanie, gotowanie, życie rodzinne i towarzyskie. Normalnie jestem mistrzynią, bo na razie jakoś udaje mi się wszystko pogodzić:-) Ale to mistrzostwo osiągnęłam dzięki Marcinowi, który bardzo mi pomaga w codziennych obowiązkach, bierze też czynny udział w życiu naszej fundacji.

Z kolejnego starcia z MOPS-em wyszliśmy obronną ręką. Zaskarżyliśmy decyzję MOPS-u, jakoby nasze auto, które otrzymaliśmy od Fundacji dzieciom “Zdążyć z Pomocą” , stanowiło źródło dodatkowego dochodu. Kierowniczka MOPS znowu “zabłysła” powołując się w decyzji na wyrok sądowy, który ma się ni jak do przedmiotowej sprawy. Poczyniła jednak postępy, bo już dowolnie nie redaguje sekwencji prawomocnych wyroków sądowych dopisując to co akurat jest jej na rękę. Komisja Odwoławcza podważyła decyzje MOPSU-u bo w myśl przepisów o pomocy społecznej darowizna rzeczowa nie stanowi źródła dochodu.
No i luzik guzik:-)

W poniedziałek byliśmy na kolejnej rediagnozie funkcjonalnej.Zosi totalnie odbiła korba, stymulowała się jak szalona, biegała, skakała, wielki szacun dla pani Oli, która prowadziła rediagnozę, że jej się w ogóle udało cokolwiek zrobić z Zosią:-)
Wszystko idzie ku lepszemu. Największe deficyty występują w komunikacji czynnej, mowie opisowej, teorii umysłu i omnipotencji. W tych dwóch pozostałych generalnie wsjo leży i kwiczy.
Z drugiej strony tak sobie czasem myślę, czego ty kobieto oczekujesz??? Twoje dziecko ma autyzm, a teoria umysłu i omnipotencja to elementy nad którymi najtrudniej się pracuje a efekty są bardzo powolne o ile w ogóle są. Twoje dziecko pokonało tak wiele barier, zwolnij, wyluzuj, będzie dobrze, już jest dobrze…

Serdecznie dziękujemy Pani Katherinie Leszkiewicz, która zaproponowała nam wakacje w Świnoujściu. Szok, normalnie szok, w tym roku moje dzieciaki nie tylko zobaczą Adriatyk, ale nasze polskie morze:-))))
Dziękuje również wszystkim którzy nadal przekazują darowizny na rzecz Zosi, Wasza pomoc jest nieoceniona.

No i to tyle z doskoku…biegnę dalej

Dorota w weekend (równie zasmarkana, co ja i Zosia) uczestniczyła w szkoleniu z zakresu diagnostyki sensorycznej Delacato. Choć widać po niej potworne zmęczenie samym intensywnym kursem i chorobą, to wróciła naładowana nową wiedzą i nowymi umiejętnościami, które na 120 procent przydadzą się zarówno przy Zośce, jak i przy innych dzieciach.

Sporo czasu zabiera nam krzątanie się przy rozkręcającej się fundacji. Czasem pracy jest sporo – ponad nasze siły (zwłaszcza te uszczuplone przez chorobę), ale myślę, że damy radę. Że uda nam się zorganizować tyle pomocy, aby rodziny naszych podopiecznych mogłu choć na chwilkę opuścić gardę i powiedzieć uff…

Najważniejsze, ze zima sobie już poszła, i grypa już prawie też, oby tak reszta kłopotów chciała sobie pójść…

RADOSNYCH JARYCH GODÓW!!!

W domu zapanowała jakaś epidemia. Powyłaziły spod ziemi wirusy i bakterie, którym jak na razie oparła sie tylko Olivia. Reszta kaszle, gorączkuje i bogowie wiedzą jak jeszcze nie domaga. Oby tylko udało się Zośkę przeleczyć do weekendu, bo idziemy na kolejny etap castingu do szkoły…

Zosia: Tato, chcę pograć na mamy komórce.

Tata: A posprzątałaś w pokoju, jak Cie prosiłem?

Zosia: Tak, ale nie możesz iść sprawdzić!

Oczywiście w pokoju był bałagan jak po przejściu tornada.